Kolekcja Biblioteki obejmuje ponad 45 000 książek, setki tytułow czasopism, zbiory kartograficzne oraz kasety wideo z nagraniami z życia Polonii montrealskiej. Zbiory grafiki polskiej przedstawione zostały w wydanym w 2002 roku, trójjęzycznym albumie Grafika Polska - Estampes polonaises - Polish Prints 1918-1939.

Bogato rozbudowna strona internetowa przedstawia m.in. wykaz stron internetowych Polonii kanadyjskiej. 

Katalog Biblioteki jest włączony do komputerowego katalogu Uniwersytetu McGill. Dzięki temu Biblioteka jest jedyną placówką polonijną, której opisy katalogowe są włączone w katalog uniwersytecki w Ameryce Północnej.

BIBLIOTEKA POLSKA W LONDYNIE powstała w 1942 roku jako instytucja podległa Rządowi RP na Uchodźstwie. Od 1967 r. stanowi własność Polskiego Ośrodka Społeczno- Kulturalnego w Londynie. Jest biblioteką naukową o profilu humanistycznym specjalizującą się w kompletowaniu wydawnictwe migacyjnych i obcych dotyczących Polski. 

Zbiory Biblioteki, oprócz książek i broszur, tworzą także kolekcje czasopism, rękopisów, nut, fotografii, exlibrisów, map i atlasów oraz zbiór dokumentów życia społecznego emigracji. W zbiorach biblioteki znajdują się archiwa osób prywatnych oraz organizacji i instytucji emigracyjnych. Biblioteka posiada jeden z większych, poza Krajem, zbiór krajowych wydawnictw niezależnych tzw. drugiego obiegu. Osobną kolekcję tworzą Conradiana 

Materiały udostępniane sąna miejscu w Czytelni, Pracowni Naukowej i Wypożyczalni oraz poprzez Centralę Bibliotek Ruchomych i wypożyczenia międzybiblioteczne. Biblioteka prowadzi wymianę wydawnictw z bibliotekami naukowymi i uniwersyteckimi w Polsce. 

Biblioteka wydaje opracowania bibliograficzne (Bibliografia druków polskich i Polski dotyczących opublikowanych poza Polską po 1 września 1939r.) i jest ważnym niezależnym ośrodkiem działalności naukowo-kulturalnej poza Polską. 

Biblioteka Polska POSK - Struktury organizacyjne i współpraca z Krajem 

TOWARZYSTWO LITERACKE zostało założone w 1832 przez emigrantów po klęsce Powstania Listopadowego. Akt fundacyjny Biblioteki Polskiej został podpisany w 1838 roku. Rok później powstało Towarzystwo Historyczno-Literackie. W 1886 Napoleon III uznał T.H.L. jako instytucję użyteczności publicznej. 

Biblioteka Polska w Paryżu gromadzi prace z zakresu historii, literatury i sztuki XIX i XX wieku. W swoich archiwach posiada papiery polskich instytucji emigracyjnych oraz spuścizny osobistości polskich zamieszkałych we Francji. Dział kartograficzny posiada zbiór kilku tysięcy map, atlasów i planów ziem polskich od XVI do XX wieku. 
W budynku mieści się Muzeum Adama Mickiewicza, zawierające pamiątki osobiste wieszcza, oraz Muzeum Fryderyka Chopina (jedyna stała wystawa w Paryżu poświęcona pamięci kompozytora). 

W odnowionym budynku Polscy i zagraniczni naukowcy są zawsze mile widziani. 
Z początkiem XXI wieku, celem instytucji staje się budowanie nowego pomostu i przybliżenia między Polską i Francją w momencie gdy Polska wchodzi do Unii Europejskiej. 

INSTYTUT Józefa PIŁSUDSKIEGO w LONDYNIE założony w 1947 roku, kontynuuje pracę Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski, który działał w Warszawie w latach 1923-39. (po 1935r. -Inst. Józefa Piłsudskiego).

Do najważniejszych celów Instytutu należy: gromadzenie źródeł naukowych i prowadzenie badań historycznych związanych z naj n owszy mi dziejami Polski, ze szczególnym uwzględnieniem epoki J. Piłsudskiego -nurtu, który stworzył, oraz wskazań, które pozostawił. Instytut prowadzi oprócz prac badawczych, działania wydawnicze, wydając od czasu jego powstania ponad 40 publikacji. Instytut posiada bogate Archiwum, składające się z dokumentów i relacji historycznych związanych z przedmiotem badań Instytutu, dużego zbioru fotografii, prasy oraz cennych zestawów map. Biblioteka I nstytutu obejmuje ponad 4500 pozycji wydawniczych. Archiwum i Biblioteka są wykorzystywane przez naukowców odwiedzających Instytut, którym udziela się pomocy odpowiadając na kwerendy. 

Muzeum Instytutu gromadzi pamiątki (odznaczenia, portrety, medale, sztandary) przekazywane przez osoby prywatne. Jego najcenniejszą częścią są, zdeponowane czasowo, zbiory Rodziny Marszałka. Wśród nich: jego buława, mundur, zestaw szabel i wiele przedmiotów osobistych, oraz dary, które otrzymywał od formacji wojskowych i 
organizacji społecznych. 

Instytut ściśle współpracuje z bratnim Instytutem Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku oraz z Towarzystwem Przyjaciół Instytutów Józefa Piłsudskiego Zagranicą, w Warszawie, którego był współzałożycielem.

INSTYTUT J. PIŁSUDSKIEGO ma ponad półwieczną historię jako ważna instytucja naukowa i archiwalna zajmująca się badaniami nad historią Polski i Europy Środkowo- Wschodniej. Instytut został założony w 1923 r. w Warszawie, a w 1943 ponownie powołany do życia w Nowym Jorku. 

Instytut jest skarbnicą dokumentów dotyczących XX- wiecznej historii Polski aż do okresu Solidarności. Polska kolekcja Instytutu Piłsudskiego należy w Ameryce do największych ustępując miejsca tylko Instytutowi Hoovera w Kalifornii. Instytut posiada wielotysięczny zbiór książek oraz kolekcję map, fotografii, filatelistyczną i medalierską.

Galeria Instytutu liczy 200 polskich obrazów, które stanowią I znaczący przyczynek dla zrozumienia i promocji polskiego dziedzictwa kulturowego. 

Instytut jest niezależną, apolityczną naukową instytucją, utrzymującą się dzięki hojności członków z donacji i zapisów testamentowych oraz dorocznych bankietów.

Instytut Historyczny i Muzeum im.. gen. Sikorskiego (IHGS) powstał w 1945 roku jako ośrodek skupiający eksponaty dotyczące Polskich Sił Zbrojnych oraz archiwa rządowe i wojskowe głównie z okresu drugiej Wojny światowej. 

W 1965 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego (IPMS) powstał z połączenia IHGS z Polskim Ośrodkiem Naukowym. W następnych latach w skład IPMS weszły Fundacja Sztandarów PSZ (1970), Polski Instytut Historyczny (1973), Studium Polski Podziemnej (1988). 

Celem Instytutu jest publikowanie, gromadzenie i zabezpieczenie akt państwowych, dokumentów, filmów, fotografii dotyczących w pierwszym rzędzie udziału Polski w II Wojnie Światowej. Ponad 80 sztandarów jednostek bojowych jest przechowywane w Muzeum Instytutu oraz największy poza granicami kraju zbiór polskich militariów. 

Zbiory związane są z Polonijnymi Zakładami Naukowymi Seminarium Polskiego w Orchard Lake, Michigan, USA, od ponad stu lat. Archiwa, Biblioteki i Muzea Polonii w Orchard Lake posiadają następujące działy: 1. Archiwum Szkół i Centrów w Orchard Lake; 2. Archiwum Polonii; 3. Dokumentacja polskich parafii; 4. Dokumentacja polskich organizacji; 5. Biografie; 6. Stare druki; 7. Polonica Americana; 8. Czasopisma polskie; 9. Kalendarze; 10. Zbiory specjalne; 11. Mikrofilmowanie i komputeryzacja; 12. Rękopisy biblioteczne, dysertacje; 13. Materiały dotyczące Polski; 14. Literatura genealogiczna; 15. Księgozbiór podręczny; 16. Kolekcje personalne; 17. Archiwum, Biblioteka i Muzeum 2 Korpusu; 18. Archiwum, Biblioteka i Muzeum I Polskiej Dywizji Pancernej; 19. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Armii Krajowej; 20. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Lotników Polskich; 21. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Więźniów Politycznych; 22. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Związku Harcerstwa Polskiego; 23. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Związku Śpiewaków Polskich w Ameryce; 26. Muzeum ks. Józefa Dąbrowskiego; 27. Muzeum Sportu Polonijnego; 28. Galeria; 29. Archiwum, Biblioteka i Muzeum SWAP; 30. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Radia i Telewizji Polonijnej; 31. Archiwum, Biblioteka i Muzeum Oświaty Polonijnej; 32. Pokój "Diaspora Polska".

MUZEUM im. T. KOŚCIUSZKI w SOLURZE, istniejące od jesieni 1936, znajduje się w mieszkaniu, w którym Kościuszko spędził ostatnie dwa lata swego życia i gdzie zmarł w 1817 r.

Muzeum powstało staraniem Rządu polskiego i Władz Kantonu Solury. Bezpośrednimi założycielami i organizatorami byli: minister pełnomocny R.P. Jan Modzelewski i dr Alfons Bronarski, attaché kulturalny w Bernie - zaś ze strony solurskiej, dr Max Obrecht, radca stanu i prof. Stephan Pinösch. W lutym 1937 roku, słynny polski pianista Ignacy Paderewski dał w Solurze koncert na rzecz nowo otwartego Muzeum Kościuszki.

Fasadę "Domu Kościuszki" ("Kosciuszko Haus"), w którym mieści się Muzeum, zdobi tablica pamiątkowa wmurowana w 1865 r. przez weteranów powstania styczniowego. W Muzeum przechowywane są cenne pamiątki związane z Kościuszką i jego epoką w postaci oryginalnych dokumentów, portretów, sztychów, rysunków, planów i obrazów bitew, rzeźb, medali, publikacji, przedmiotów osobistych, itp.

Opiekę i zarząd nad Muzeum sprawuje, od początku jego istnienia, powstałe specjalnie w tym celu (w 1936 r.) Towarzystwo Kościuszkowskie. Opiekuje się ono również pomnikiem Kościuszki wzniesionym w 1817 r. na dawnym cmentarzu w Zuchwil k. Solury, oraz znajdującą się tam Kaplicą poświęconą pamięci poległych żołnierzy polskich 2. Dywizji Strzelców Pieszych. Towarzystwo Kościuszkowskie pozostaje pod patronatem władz miejskich i kantonalnych Solury.

Biblioteka Polska im. Ignacego Domeyki należy do Związku Polaków w Argentynie. Została stworzona jako centrum kultury polskiej na kontynencie południowoamerykańskim. Udostępnia swoje zbiory emigrantom polskim, Polakom przebywającym czasowo w Argentynie i wszystkim zainteresowanym literaturą i kulturą polska.

Jest jedną z najważniejszych polonijnych bibliotek na świecie i największą w Ameryce Południowej. 45-letnią działalność zawdzięcza ofiarnej pracy wielu wolontariuszy. Finansowana jest ze składek członków biblioteki, darów polskich instytucji i osób prywatnych. 

Zbiory: Dzieła klasyków literatury polskiej, polska i obca literatura współczesna, beletrystyka, wydawnictwa informacyjne: encyklopedie, słowniki, przewodniki, albumy, mapy, polonica. Około 22 tyś. woluminów książek); Cenny zbiór roczników pism polonijnych wydawanych w Argentynie od 1920 roku, aktualnie wpływające polskie czasopisma naukowe z zakresu literatury i teatru; Unikalny, bogaty zbiór dokumentów, fotografii, negatywów, archiwa stowarzyszeń polskich, listy, wycinki prasowe dokumentujące historie życia polonijnego na terenie Argentyny; Wideoteka zbiór ok. 300 filmów najlepszych reżyserów polskich.

Muzeum Polskie w Rapperswilu (MPR) mieści się w zamku z XII wieku położonym na półwyspie Jeziora  Zurychskiego. Historia MPR obejmuje 3 etapy: Muzeum Narodowe Polskie 1870-1927; 1936-1952 i od 1975 do chwili obecnej.

MPR zarządzane jest przez Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Polskiego w Rapperswilu. Od 1978 r. MPR wspierane jest przez Polską Fundację Kulturalną Libertas w Rapperswilu. Ekspozycja MPR obejmuje następujące tematy: Szwajcarzy w Polsce, emigracje polskie XIX i XX w.; Polacy w Szwajcarii; znani Polacy; w walce o wolność i niepodległość. W galerii zobaczyć można obrazy malarzy polskich, portrety miniaturowe, rzemiosło artystyczne, starodruki i sztukę ludową. Kaplica w wieży prochowej poświęcona jest milionom polskich ofiar w latach 1939-1989.

W krużganku i w wieży warownej odbywają się liczne wystawy artystów polskich. W muzeum organizowane są również koncerty, odczyty i konferencje naukowe.
Biblioteka MPR mieści się w kamienicy przy zamku. Specjalizuje się w tematach przedstawianych w muzeum; zbiera literaturę i historię polską oraz ich tłumaczenia na języki zachodnie. Gromadzone są również starodruki i stare mapy dotyczące Rzeczypospolitej. W bibliotece prezentowane są ponad to zbiory Jana i Jadwigi Nowak-Jeziorańskich. Archiwum zbiera w szczególności materiały dotyczące Polaków w Szwajcarii.

Muzeum Polskie w Ameryce (MPA) - powołane w 1935 roku i uroczyście otwarte w 1937 roku - jest jednym z najstarszych i największych muzeów etnicznych w Stanach Zjednoczonych. To aktywne centrum kultury polskiej z bogatą kolekcją sztuki, unikatowymi zbiorami bibliotecznymi oraz bezcennym archiwum. Przewodnik turystyczny Fodor's umieścił placówkę wśród 25 najważniejszych atrakcji Chicago w 2007 roku, wymieniając wśród pereł monumentalny witraż według projektu Mieczysława Jurgielewicza "Symbol Polski odrodzonej' z 1939 roku. Znajduje się tu zbiór sztuki art deco, który przyciąga kolekcjonerów z całego świata. Rarytasem są eksponaty z Pawilonu Polskiego na Międzynarodowej Wystawie w Nowym Jorku 1939-1940, które w Stanach Zjednoczonych zatrzymał wybuch wojny. Są ponadto dzieła tak znakomitych artystów, jak Olga Boznańska, Wojciech Kossak, Witkacy, Jerzy Nowosielski, Cyprian Norwid, Feliks Topolski. Przechowuje się ponad 1000 grafik datowanych od końca XVII wieku po XXI stulecie, między innymi Daniela Mikołaja Chodowieckiego oraz blisko 5000 plakatów z okresu od schyłku XIX po XXI wiek. W zbiorach znajduje się pukiel włosów Tadeusza Kościuszki oraz akwarele jego autorstwa, pamiątki powiązane z Heleną Modrzejewską, złote pióro Ignacego Jana Paderewskiego, którym podpisał traktat wersalski w 1919 roku, sanie Marii Leszczyńskiej z 1703 roku. Archiwum zawiera listy polskich królów, kolekcję map, dokumenty rekrutacyjne ochotników do armii polskiej we Francji z czasów pierwszej wojny światowej, 20 000 cennych fotografii dokumentujących życie emigracji, akta najważniejszych organizacji polonijnych oraz kolekcję polonijnych czasopism. Biblioteka - licząca 100 000 tomów - posiada zbiór nie tylko współczesnych publikacji, ale też starych druków z XVI, XVII i XVIII wieku. Wielu naukowców, studentów, genealogów odwiedza Muzeum Polskie w Ameryce w celach badawczych. Prowadzona jest tu działalność edukacyjna, odbywają się zajęcia warsztatowe, spotkania autorskie. Prezentowane są wystawy czasowe, od kilku lat cyklicznie również młodej sztuki polskiej, które pozwalają instytucji pojawić się na mapie kulturalnej Chicago i pozyskać nowe międzynarodowe grono przyjaciół. MPA utrzymuje stałą współpracę z Polską, realizując wspólnie liczne projekty na rzecz ochrony polskiego dziedzictwa narodowego.

MONTRESOR, położony nad Loarą, jest jedynym zamkiem we Francji, który - nabyty w 1848 przez Xawerego Branickiego - pozostaje do dziś w rękach polskich.
Na jego cenne zbiory składają się m.in. płaskorzeźby Pierre Vaneau, będące fragmentami projektowanego w katedrze w Le Puy pomnika Jana Sobieskiego, wyroby złotnicze i fragmenty zastaw stołowych po Jagiellonach i Wazach, pamiątki po Powstaniu Styczniowym, bogata galeria obrazów mistrzów włoskich i holenderskich z XV - XVII w., portrety rodziny Branickich i spowinowaconych z nimi rodów, polskie trofea myśliwskie, broń, meble, kolekcje monet, medali itp.

Zbiory muzealne uzupełnia bogata biblioteka i cenne archiwum. Tuż u stóp jego średniowiecznych baszt przebiega Rue Xavier Branicki - ulica imienia założyciela "polskiego Montrésoru", wiodąca na cmentarz z kaplicą - mauzoleum Branickich oraz licznymi grobami powstańców - emigrantów.

Zamek Montrésor, to dziś muzeum, świadectwo (jak stwierdzają przewodniki francuskie) wielkości i tragedii Polski.

Ośrodek Dokumentacji Pontyfikatu Jana Pawła II gromadzi dokumentację związaną z osobą i działalnością Ojca Świętego

Obok dokumentów papieskich, książek, albumów i publikacji, wydawanych w różnych krajach świata, posiada dział numizmatyczny, filatelistyczny oraz dokumentację fotograficzną, wizualną i dźwiękową. Zbiory muzealne obejmują dary i pamiątki przekazywane Papieżowi - szczególnie przez Polaków - podczas audiencji i podróży papieskich. Poza tym prowadzi akcję wydawniczą, realizuje filmy i videokasety o tematyce papieskiej, urządza wystawy.

Ośrodek mieści się w Rzymskim Domu Polskim Jana Pawła II, otwartym przez Ojca Świętego 7. XI. 1981 r.

Papieski Instytut Studiów Kościelnych jest polskim ośrodkiem naukowo-badawczym o charakterze dokumentacyjno-informacyjnym, zwłaszcza w zakresie dokumentacji archiwalnej Stolicy Apostolskiej, dotyczącej dziejów Kościoła i spraw polskich. Powstał z inicjatywy kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski oraz księży jezuitów Prowincji Wielkopolsko-Mazowieckiej. Założycielem i pierwszym kierownikiem Instytutu był ks. Eugeniusz Reczek SI (1916-1971). Erygowany 8.IX.1958 roku, zatwierdzony jako papieski 17.XII.1970; od 1974 przy Piazza B. Cairoli, 117.

Celem ośrodka są poszukiwania, rejestracja, gromadzenie w formie reprodukcji i udostępnianie materiałów dotyczących historii Kościoła w Polsce w jego historycznym zasięgu, a przechowywanych w zbiorach Stolicy Apostolskiej i innych zbiorach kościelnych, państwowych i prywatnych, zwłaszcza na terenie Włoch. Od początku gromadzone są też spuścizny po instytucjach i wydawnictwach polonijnych i polsko-włoskich, kolekcje oraz spuścizny osób prywatnych.

Prowadzi działalność wydawniczą - dotąd ukazało się około stu pozycji oraz kilka numerów periodyku naukowego Informationes. Instytut współpracuje z ośrodkami naukowymi w kraju i za granicą. W roku 1976 został utworzony w Warszawie Punkt Konsultacyjny Instytutu w Rzymie.

Zbiór reprodukcji poloników, głównie ze zbiorów watykańskich, liczy około trzech milionów klatek mikrofilmu, 40 tysięcy fotokopii lub fotografii. Większość reprodukcji znajduje się również w filii warszawskiej. Gromadzona jest również dokumentacja foto- i fonograficzna.
Księgozbiór liczy około 45 tys. tomów wydawnictw zwartych oraz zbiory specjalne jak: starodruki, rękopisy. Charakterystyka zbioru: nauki kościelne i humanistyczne - zwłaszcza publikacje o tematyce historycznej. Na bieżąco gromadzonych jest około 120 tytułów czasopism polskich i obcych.  Całość zbiorów prasy liczy około 2000 tytułów. 

Studium Polski Podziemnej jest instytucją naukową i archiwalną, która posiada materiały historyczne dotyczące Polskiego Państwa Podziemnego z okresu II Wojny Światowej. Studium zostało założone przez gen Bór-Komorowskiego w 1947 roku. Zachowując swą autonomię działania, Studium w 1988 roku połączyło się z Instytutem Polskim i Muzeum im. gen. Sikorskiego.

Celem i zadaniem Studium jest praca archiwalna, zbieranie i udostępnianie materiałów historycznych, gromadzenie zbiorów bibliotecznych oraz działalność wydawnicza. Trzonem zbiorów Archiwum są odszyfrowane depesze wymieniane pomiędzy Oddziałem VI Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie i Armią Krajową w okupowanej Polsce oraz relacje i opracowania żołnierzy Armii Podziemnej.  Dodatkowo, podobny zbiór dokumentów dotyczący spraw cywilnych referowanych pomiędzy Delegaturą Rządu w Polsce i Ministerstwem Spraw Wewnętrznych w Londynie. Zbiory biblioteczne zawierają przeszło 7500 tomów oraz broszury, prasę konspiracyjną, afisze, filmy i fotografie, albumy, fono i wideo tekę.

W czerwcu 2003 roku, Studium Polski Podziemnej zostało laureatem nagrody Kustosza Pamięci Narodowej im. Grzegorza Jakubowskiego. Nagroda została przyznana przez INSTYTUT PAMIĘCI NARODOWEJ - KOMISJĘ ŚCIGANIA ZBRODNI PRZECIWKO NARODOWI POLSKIEMU jako dowód uznania za przechowywanie i udostępnianie oryginalnych dokumentów z czasu drugiej wojny światowej.

Fundacja powstała w 1944 r. dzięki zabezpieczeniu finansowemu margrabiny Janiny z Sadowskich Umiastowskiej, która zmarła w Rzymie w 1941 r. Celem powołanej fundacji jest wspieranie nauki i kultury polskiej poprzez udzielanie stypendiów oraz współpracę z innymi instytucjami.

Realizację powyższych zadań rozpoczął na szerszą skalę w 1968 r. Emeryk Hutten Czapski. Jego praca kontynuowana jest do dnia dzisiejszego. Fundacja zawarła szereg umów o współpracy; m.in. z Instytutem Sztuki PAN w sprawie inwentaryzacji nagrobków polskich w Rzymie i we Florencji oraz z Biblioteką Narodową w sprawie rejestracji i katalogowania starych druków dotyczących Polski, a znajdujących się w bibliotekach rzymskich.

Od 1989 r. Zarząd Fundacji przeznacza środki finansowe na prowadzenie prac dokumentacyjno-badawczych na temat: Polacy we Włoszech w XX wieku. Uzupełniane są dane bibliograficzne dotyczące publikacji o powyższej tematyce. Inwentaryzuje się zbiory publiczne i archiwa prywatne. Zabezpiecza się ustne świadectwa osób, które przyczyniły się do ukształtowania i rozwoju wspólnoty polskiej we Włoszech oraz wspomnienia o nich samych. Gromadzona jest dokumentacja dotycząca bieżącej działalności Polaków we Włoszech oraz organizacji i instytucji polonijnych.

Biblioteka Fundacji specjalizuje się w polonikach włoskich. Staraniem pracowników jest zbieranie materiałów dotyczących stosunków polsko-włoskich (w szczególności obecności Polaków w Italii). Kolekcjonowane są też publikacje tak włoskie jak i krajowe. 

Fundacja Kościuszkowska została założona w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej w 1925 roku przez grupę znanych działaczy polonijnych, wśród których szczególną rolę odgrywał Stefan Mierzwa. Jej głównym celem - realizowanym zarówno w okresie przedwojennym, jak i obecnie - jest promowanie polskiej nauki, kultury i sztuki w Stanach Zjednoczonych. Realizacji tych celów służy przede wszystkim pomoc udzielana polskim studentom studiującym w USA oraz studentom amerykańskim uczącym się w Polsce, a także promowanie i wspomaganie wymiany stypendialnej profesorów, wykładowców i badaczy z polskich i amerykańskich uczelni. W tym celu Fundacja stworzyła system stypendialny dla młodych naukowców z Polski, specjalizujących się w najróżniejszych dziedzinach, którzy poprzez swoje osiągnięcia przyczyniają się do rozwoju i utrwalenia polskiego dziedzictwa kulturalnego w Ameryce. 

Główna siedziba Fundacji mieści się w Nowym Jorku, ale istnieją też oddziały regionalne w Chicago, Denver (Rocky Mountain), Houston (Texas), Los Angeles, Filadelfii, Pittsburghu, Springfield (New England), Buffalo (Western New York State), Ohio (Cleveland). Fundacja działa również za pośrednictwem Narodowego Komitetu Doradczego.

Polski Instytut Naukowy w Ameryce jest organizacją naukową non-profit wspieraną przez jej członków, przyjaciół i osoby publiczne. W 1942 roku wybitni polscy naukowcy, członkowie Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, wśród nich Bronisław Malinowski i Oskar Halecki, podpisali dokument, na mocy którego został powołany do życia Polski Instytut Naukowy w Ameryce. Miał on kontynuować nie tylko prace Polskiej Akademii Umiejętności (zawieszonej w 1939 roku przez niemieckiego okupanta, a następnie zamkniętej w 1951 roku przez władze PRL), ale stał się także naukowym i kulturalnym pomostem pomiędzy Polską a Polonią amerykańską oraz pomiędzy Polską i Ameryką.

Wśród członków Instytutu przeważali naukowcy, artyści, pisarze, wybitni politycy oraz adwokaci. Po 1989 roku Instytut zaczął spełniać wyjątkową rolę - pomagał w asymilacji naukowej i kulturowej Polakom przybyłym z Kraju, chcącym osiedlić się w Stanach Zjednoczonych. PIN jest ważnym ośrodkiem wiedzy o nauce i kulturze polskiej nie tylko dla kolejnych pokoleń polskich emigrantów, ale także dla Amerykanów, wykazujących zainteresowanie Polską i jej problemami. PIN publikuje kwartalnik "The Polish Review", poświęcony różnym dziedzinom życia naukowego, kulturalnego i społecznego Polski, prowadzi Bibliotekę im. Alfreda Jurzykowskiego, liczącą ponad 40 tys. tytułów (głównie prac naukowych dotyczących problemów Polski), 8000 katalogów i 400 tytułów czasopism, oraz Archiwum, w którego posiadaniu znajdują się archiwa dotyczące historii Polski, Polonii amerykańskiej, emigracji oraz materiały archiwalne związane ze studiami nad Polską. Instytut zapewnia pomoc dla naukowców i studentów w pracach naukowych i badawczych, publikuje wydawnictwa monograficzne, biograficzne i bibliograficzne, organizuje coroczne zjazdy, obejmujące kilkanaście sesji z dziedziny ekonomii, biznesu, literatury, historii, nauk społecznych i sztuki, prezentuje polską kulturę poprzez liczne wystawy, odczyty, wieczory autorskie i literackie oraz sesje i seminaria naukowe. Współpracuje z Polską Akademią Umiejętności w Krakowie, z Polską Akademią Nauk w Warszawie, z Biblioteką Narodową oraz Naczelną Dyrekcją Archiwów Państwowych.

Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce (SWAP) - najstarsza w świecie niezależna, samopomocowa organizacja b. polskich żołnierzy działająca nieprzerwanie od 1921 roku. Jej kwatera główna znajduje się w Nowym Jorku na Manhattanie  w należącym do Okręgu 2. SWAP "Domu Weterana Polskiego" przy 119 East 15th Street. Mieści się tam również organizacyjne archiwum i powstałe w 1996 roku Muzeum Tradycji Oręża Polskiego. 

Z zespołów archiwalnych do najcenniejszych należy kartoteka osobowa ponad 20 tysięcy weteranów z I i II wojny światowej, którzy byli lub są członkami SWAP; wykaz ponad 38 tys. ochotników ze Stanów Zjednoczonych i Kanady do Armii Polskiej we Francji z lat 1917-1919; oraz bogata kolekcja fotografii i nagrań audiowizualnych, głównie relacji żołnierskich. 

W zbiorach muzealnych na uwagę zasługuje kolekcja sztandarów, mundurów i odznaczeń, elementów uzbrojenia i wyposażenia żołnierza polskiego  z okresu I i II wojny światowej.

Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce zajmuje się również działalnością wydawniczą, m. in.  od 1921 r. wydaje nieprzerwanie miesięcznik "Weteran" - najstarsze tego typu polskie czasopismo w świecie. W ostatnich latach stowarzyszenie wydaje książki i produkuje filmy dokumentalne dzięki wsparciu finansowemu Fundacji SWAP i Okręgu 2. SWAP. 

Powstałe w 1998 roku jest pierwszą instytucją węgierskiego środowiska polonijnego. Organem założycielskim i nadzorczym jest Ogólnokrajowy Samorząd Mniejszości Polskiej na Węgrzech, nadzór merytoryczny sprawowany jest przez węgierskie Muzeum Narodowe w Budapeszcie. Zbiory dotyczą dwóch kręgów tematycznych: historii węgierskiej Polonii oraz historii kontaktów polsko-węgierskich.

Kościół i Hospicjum św. Stanisława w Rzymie (Chiesa e Ospizio di San Stanislao a Roma) jest jedną z najstarszych placówek polskich poza granicami kraju. Swoje powstanie zawdzięcza kardynałowi Stanisławowi Hozjuszowi, który w 1578 roku uzyskał od papieża Grzegorza XIII bullę fundacyjną, na mocy której kościół Najświętszego Zbawiciela przy via Bottege Oscure przeznaczył dla nacji polskiej. W latach 80. XVI wieku podjęto budowę nowego kościoła i budynków, których celem było służenie polskim pielgrzymom, licznie przybywającym do Rzymu. W XVII i XVIII wieku Kościół Polski i Hospicjum rozwijało się nadal, stając się ważnym centrum życia religijnego, politycznego i społecznego, przyjmującym w swoich ścianach, obok pielgrzymów, także dyplomatów, posłów, studentów i rzecz jasna - licznych duchownych. W kościele celebrowano najważniejsze wydarzenia historyczne, m. in. zwycięskie bitwy oraz koronacje królów. Wraz z upadkiem Rzeczypospolitej, uległo zmianie znaczenie Kościoła Polskiego, który przejęli Rosjanie. Dopiero w okresie dwudziestolecia międzywojennego Polacy odzyskali zwierzchność nad kościołem i Hospicjum, stopniowo przywracając im dawny splendor. W pokojach Hospicjum znalazła swe miejsce Polska Ambasada przy Watykanie i stacja naukowa Polskiej Akademii Umiejętności. W okresie II wojny światowej i tuż po niej Polski Kościół przy Bottege Oscure był jednym z ważniejszych ośrodków duszpasterskich i emigracyjnych, skupiających Polaków będących tu czasowo, lub osiadłych w Rzymie na stałe. Po wojnie kościół stał się oparciem dla działań Adama Sapiehy i Karola Wojtyły.